Delirium

C'est de la racaille ? Eh bien, j'en suis ! – Alèssi Dell'Umbria

Month: Απρίλιος, 2013

«Γιατί ρε κοιτάτε έξω από το παράθυρο;»

Κάποιες διαπραγματεύσεις με «απαραίτητα» χαμόγελα για να πάνε όλα καλά. Να προσέξουμε κάπως, μη χαλάσει το «πρότυπο» κέντρο της Αμυγδαλέζας. Περίεργο μα αποδεδειγμένο πράγμα· η ευγένεια περισσεύει όταν θες να στρογγυλέψεις πράγματα, να πεις τα μισά, να κρύψεις.

  «Ήρθανε οι άπλυτοι λοιπόν ε;», ψιθυρίζει ένας αστυνομικός προσερχόμενος στη σχολή αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. (εκεί μέσα βρίσκεται το στρατόπεδο κράτησης) – κοιτάζει και γελάει ειρωνικά προς την πλευρά των συγκεντρωμένων με το πανό «να κλείσουν τώρα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης»· δε το συμμερίζεται, προχωράει στη δουλειά του.

Πλησιάζοντας στα «κοντέηνερς των ανθρώπινων ψυχών» όπως γράφεται, ξαναγράφεται και έχει καταντήσει λογοτεχνία, οποιαδήποτε εικόνα ή συνειρμός μένει στην άκρη. Μόνο μια περίεργη αίσθηση οικειότητας. «Είμαι ελεύθερος και άνθρωπος μόνο στο βαθμό που αναγνωρίζω την ελευθερία και την ανθρώπινη υπόσταση αυτών που βρίσκονται γύρω μου», έγραφε ο Μ. Μπακούνιν στο «Θεός και Κράτος». Εδώ λοιπόν δε βλέπεις ούτε ελευθερία ούτε ανθρωπιά. Οι κρατούμενοι μαζεύονται να σου τα πουν μεμιάς όλα, να προλάβουν να μοιραστούν λίγη από την δική σου «ελευθερία».

«Τρώμε τρεις φορές την ημέρα», λένε. «Είναι πολύ λίγο, πεινάμε. Κι άμα διαμαρτυρηθούμε, τρώμε ξύλο». Δεν προλαβαίνω να σημειώνω. «Άσε το νερό, γράψε ότι θέλουμε φαγητό σωστό», φωνάζει επίμονα ένας κρατούμενος όταν του λέω ότι μου παραπονιούνται για το νερό. Με τα 5,87 ευρώ που αναλογούν ημερησίως στον κάθε ένα, αντιλαμβάνεται κανείς την ποιότητα σίτισης: ζυμαρικά, όσπρια, ένα πορτοκάλι την εβδομάδα, «και αν» που λέμε. Υπάρχει και μια καντίνα, είπανε, που έρχεται μερικές φορές και ψευτοαγοράζουνε κάτι για να φάνε – κυκλοφορεί ότι «είναι πιο ακριβά απ’ ότι ‘έξω στο εμπόριο’», λένε κάποιοι – «όχι, όχι» διαψεύδουν οι της αστυνομίας.

Οι καθυστερήσεις στη διαδικασία απέλασης καθώς και οι απορρίψεις των αιτήσεων για πολιτικό άσυλο (πάνω από 900 έχουν ζητήσει) φέρνουν αρκετούς από αυτούς αντιμέτωπους με 1,5 χρόνο κράτησης – τους τα’ χαν πει οι κοινωνικοί λειτουργοί, όταν φτιάχτηκε το στρατόπεδο. Μερικοί απειλούνται μάλιστα ότι αν κάνουν τώρα αίτηση για άσυλο θα μείνουν μέσα τουλάχιστον έξι μήνες.

«Να, δες το χαρτί», μου το περνάει μέσα από το φράχτη ο Α. Ενώ εκκρεμούσε σε βάρος του διαδικασία απέλασής, παρατάθηκε ο χρόνος κράτησής του. Στη δικαιολόγηση της απόφασης λέει ότι χρειάζεται ραντεβού με το προξενείο της χώρας του· με τη λεπτομέρεια πως αυτό στην Ελλάδα δεν υπάρχει.

«Εντάξει, μπήκα παράνομα αλλά τώρα γιατί με κρατάνε έτσι; Θέλω να φύγω», λέει άλλος κρατούμενος. «Αν συνεχίσουν έτσι εδώ μέσα, θα έχουμε αυτοκτονίες, δεν αντέχουν άλλο μερικοί. Τις προάλλες κάποιοι ήπιαν σαμπουάν για ν’ αυτοκτονήσουν, καταλαβαίνεις;».

Στο βάθος ορισμένοι φύλακες έχουν το νου τους ποιοι μιλάνε στους απρόσκλητους επισκέπτες. Ορισμένοι κοντοστέκονται, δεν θέλουν να μιλήσουν. Ήδη υπάρχει προηγούμενο. Στις 23 Απριλίου εκδικάζεται η υπόθεση δυο αστυνομικών για ξυλοδαρμό, υπόθεση η οποία έχει ήδη αναβληθεί δυο φορές. Επιπλέον, σύμφωνα με στοιχεία της ΜΚΟ «Ιατρική Παρέμβαση» που παρέχει ιατρική και ψυχολογική στήριξη στους κρατούμενους, υπάρχουν 10 περιπτώσεις όπου καταγγέλθηκε ξυλοδαρμός. Οι χρυσαυγίτικες προτιμήσεις των ενστόλων δεν κρύβονται, κι ας έχει καταγγελθεί πολλές φορές. Μερικοί κρατούμενοι μου δείχνουν: «σφαλιάρες, όχι πολύ ξύλο» – άλλοι πάλι δεν φοβούνται και μιλάνε καθαρά για στοχοποιήσεις· «μας- περιμένουν-έξω».

«Οι γιατροί φεύγουν στις 14:00· άμα πάθουμε τίποτα, δεν υπάρχει κάποιος», λένε.

«Οι γιατροί φεύγουν στις 16:00», λέει ένας αξιωματικός. «Και μετά τι γίνεται», ρωτάμε. «Αν υπάρχει περιστατικό, μεταφέρουμε τον κρατούμενο σε δημόσιο νοσοκομείο, όποιο εφημερεύει». «Και πόσο συχνά γίνεται αυτό», ξαναρωτάμε. «Σε καθημερινή βάση», μας απαντάει, διαψεύδοντας καταγγελίες για μη δυνατότητα μεταφοράς σε ψυχιατρείο ή νοσοκομείο· ακόμη και για μη δυνατότητα επαφής με τους συνηγόρους τους.

«Έχω δώσει λεφτά σε δικηγόρο, τίποτα δεν έχει γίνει», διαμαρτύρονται ορισμένοι. «Ένα 10% από τους δικηγόρους έρχεται εδώ», συμπληρώνουν.

Οι βάρδιες των ανθρωποφυλάκων αλλάζουν, τρεις καθημερινά· ο αξιωματικός λέει δυνατά μπροστά σ’ όλους ότι ο προαυλισμός είναι από τις 9 μέχρι τη μία, και από τις πέντε μέχρι τις 8. «Μιλάμε σε καθημερινή βάση μ’ όλους. Οτιδήποτε χρειαστεί για να βελτιωθεί η κατάσταση, θα το κάνουμε», λέει έξω από το φράχτη.

Περίπου 20 λεπτά μέσα στο στρατόπεδο. Όλα στριφογυρίζουν, πιο πολύ αυτό:  κάποιοι μου έγνεψαν «τρώμε ξύλο, έτσι». «Πως έτσι, τι γίνεται;»,  λέω. «Τίποτα, μπαίνουν μέσα και φωνάζουνε»

Γιατί ρε κοιτάτε έξω από το παράθυρο…;

Advertisements

Γιατί «παγιδεύτηκαν» οι μικροί θεατρικοί χώροι

theatra

Λάθος η ανακοίνωση στη φωτό: τα θέατρα θα παραμείνουν ανοιχτά. Σύμφωνα πάντα με απόφαση του δημάρχου.

Ένας μεταξικός νόμος του 1937, μια «σκιώδης» για ορισμένους καταγγελία από το Σωματείο Ελλήνων Τεχνικών Θεάτρου, πρωτοφανής ενεργοποίηση του δήμου της Αθήνας και παραλίγο λουκέτο σε δεκάδες θεατρικούς χώρους.

Προς το παρόν, με ομόφωνο ψήφισμά του, ο δήμος αποφάσισε τη μετάθεση της σφράγισης των θεάτρων χωρίς άδεια και των συναφών σκηνών για ένα τρίμηνο, καθώς και την παράλληλη συγκρότηση επιτροπής η οποία θα κάνει προτάσεις για αναθεώρηση του νομικού πλαισίου· η νεοσύστατη ένωση χώρων πολιτισμού Αθήνας (ΕΧΠΑ) έχει, μεταξύ άλλων, αναλάβει τη συγκεκριμένη δουλειά.

Ωστόσο, οι μέρες αναστάτωσης που προηγήθηκαν του ψηφίσματος του δήμου αποτυπώνουν ένα ενδιαφέρον ψηφιδωτό σχετικά με την θεατρική πιάτσα. Ιδιοκτησιακά συμφέροντα, συντεχνιακές επιδιώξεις και πολιτικάντικες συμπεριφορές στο γνώριμο πια φόντο μιας πόλης, διαλυμένης ψυχολογικά, υλικά και αισθητικά· που έχει όμως τις στιγμές της.

«Τι ωραία, είμαστε κι εμείς εδώ να διαδηλώσουμε υπέρ των μικρών χώρων», λέει ειρωνικά  η ηθοποιός Φανή Α., «σπάζοντας» την ομοιογενή ατμόσφαιρα έξω από το δημαρχείο, την ημέρα του σχετικού δημοτικού συμβουλίου. «Εντάξει, είμαστε υπέρ του να μην σφραγίσουν τους μικρούς χώρους γιατί νέα παιδιά όπως εμείς, νέες θεατρικές ομάδες, βρίσκουν κάποια διέξοδο εκεί. Ωστόσο, μας ενοχλεί πως στην ‘αναστάτωση’ των τελευταίων ημερών λείπουν κομμάτια μιας μεγαλύτερης συζήτησης: οι περισσότεροι δεν έχουμε χρήματα και συνήθως αναγκαζόμαστε σε συμφωνίες όπου υποχρεωνόμαστε να πληρώνουμε στους χώρους κάποια ποσά ως πλαφόν· χρήματα που αφορούν το ‘νοίκι’ κατά τη διάρκεια προετοιμασίας μιας παράστασης (για τις πρόβες) ή χρήματα ανάλογα με την προσέλευση. Πολλές φορές μπαίνουμε και μέσα. Δεν βλέπω κανέναν να μιλάει γι’ αυτό», καταλήγει.

Η μορφή που παίρνει το θεατρικό τοπίο τα τελευταία χρόνια σχηματοποιείται από μια πληθώρα σκηνών και χώρων (300 σκηνές το 2010-2011) που πειραματίζονται με νέα είδη θεάτρου, φιλοξενούν ομιλίες, σεμινάρια, εκθέσεις ζωγραφικής, γλυπτικής κ.α. Αρκετοί από αυτούς είναι μικροί χώροι, κάτω των 200 θέσεων, και περιλαμβάνουν αρκετή προσωπική δουλειά. Το μοντέλο των μεγαλεπίβολων και «ακριβών» παραγωγών, εκτός από όσους θεατρικούς επιχειρηματίες ή εταιρείες έχουν ακόμη δυνατότητες, φαίνεται να κατεβάζει αυλαία. Η διάρθρωση της θεατρικής αγοράς παρακολουθεί την κρίση με τις δικές τις ιδιορρυθμίες: οι «μεγάλοι» θίασοι βλέπουν τους «μικρούς» αυτούς «πολυχώρους» να αυξάνονται και να τα βγάζουν πέρα· το χαμηλό εισιτήριο σε συνδυασμό με ενδιαφέρουσες και καινοτόμες προσπάθειες θεατρικών ομάδων φαίνεται να προσελκύει κόσμο.

Το κύριο επιχείρημα που διαμορφώθηκε από την πλευρά όσων εναντιώθηκαν στο «επείγον» της σφράγισης των χώρων ήταν ακριβώς αυτό: «Κάποιοι θέλουν να νέμονται το θεατρικό κοινό αλλά και τα ενοίκια των θεατρικών ομάδων που ανεβάζουν παραστάσεις. Διαμορφώνεται ένα τοπίο θεατραρχών, κατ’ αντιστοιχία με το μοντέλο των ιδιοκτητών μεγάλων καναλιών», συμφώνησαν αρκετοί στις πρώτες συναντήσεις της ΕΧΠΑ για την αντιμετώπιση της απόφασης σφραγίσματος.

«Πρόκειται για προσπάθεια φίμωσης», λέει συνεργάτης του δικηγορικού γραφείου «Ζέρβα και συνεργάτες», εκπρόσωπος του Πολυχώρου Άβατο. «Οι συγκεκριμένοι χώροι διευθύνονται από ανθρώπους που δεν είναι με τη ‘στενή’ έννοια επιχειρηματίες· είναι ερασιτέχνες, ομάδες χώρου που ό,τι κάνουν, το κάνουν με μεράκι. Επίσης, υπάρχει ένα ενδιαφέρον στο ότι αρκετοί από αυτούς βρίσκονται σε συγκεκριμένες περιοχές: στον βοτανικό, το μεταξουργείο, την ακαδημία πλάτωνος…».

«Έχει γίνει θεατρική πιάτσα που ενοχλεί τους ‘μεγάλους’», έλεγαν παραγωγοί και ηθοποιοί τις τελευταίες ημέρες. «Αρκεί να δει κανείς την πρόβλεψη που υπάρχει στο σχέδιο rethink Athens», σχολιάζει με νόημα θεατρικός σκηνοθέτης με τριαντάχρονη παρουσία στον χώρο. Αντιγράφουμε από το σχέδιο: «Η αναβάθμιση της οδού Πανεπιστημίου περιλαμβάνει τη δημιουργία φιλόξενων χώρων κατά μήκος του δρόμου. Η μελέτη εισάγει την ιδέα του θεάτρου των 1.000 δωματίων στα κενά κτήρια όπου οργανώνονται πολιτιστικά δρώμενα και δημιουργούνται νέα σημεία ενδιαφέροντος για τη δημιουργία μιας ζωντανής ατμόσφαιρας».

Μια καταγγελία «τρέχει» τον δήμο

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον εμφανίζει όμως η σχετική καταγγελία από το Σωματείο Ελλήνων Τεχνικών Θεάτρου, που είχε αυτές τις ημέρες εκλογές για την ανάδειξη νέου διοικητικού συμβουλίου. Η καταγγελία του σωματείου δεν ήταν μοναδική -είχαν προηγηθεί ανάλογες στο παρελθόν- ωστόσο αυτή τη φορά κοινοποιήθηκε και σε εισαγγελέα, γεγονός που κινητοποίησε άμεσα το αρμόδιο τμήμα του δήμου (Διεύθυνση Εμπορίου και Ανάπτυξης)· σε διαφορετική περίπτωση θα κινούνταν διαδικασίες για παράβαση καθήκοντος. Ο δήμος όφειλε άμεσα να ελέγξει τα θέατρα για το αν έχουν άδεια λειτουργίας και αν τηρούν τις προδιαγραφές που χρειάζονται για την ασφάλεια του κοινού.

Οι έλεγχοι βέβαια και τα χαρτιά σφράγισης που στάλθηκαν σε αρκετούς χώρους αποτύπωσαν ένα σκηνικό, γνώριμο στην ελληνική μεταπολίτευση: οι αδειοδοτήσεις προέρχονταν άλλοτε από τον δήμο Αθηναίων, άλλοτε από το υπουργείο Περιβάλλοντος, άλλοτε από την Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής. Την ίδια ώρα, χαρτιά σφράγισης στάλθηκαν σε χώρους που είχαν πάρει προέγκριση για άδεια λειτουργίας.

Από τη μεριά του το ΣΕΤΘ, δια στόματος του απερχόμενου προέδρου του Δ.Σ. Χρίστου Μούγιου, δήλωσε ότι «δε ζητήσαμε να κλείσει κανένα θέατρο. Ωστόσο, σ’ αυτούς τους χώρους δεν τηρούνται συμβάσεις, την ίδια στιγμή που ορισμένες από αυτές τις σκηνές είναι επικίνδυνες. Δεν έχουμε εκβιάσει ποτέ κανέναν. Για το θέμα ο δήμος ήταν ενήμερος από την εποχή δημαρχίας Κακλαμάνη».

Από την πλευρά τους, αρκετοί εκπρόσωποι των «μικρών χώρων» προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν την κίνηση του σωματείου.  «Μάθαμε ότι αρκετά μέλη του σωματείου δεν ήταν ενήμερα για την απόφαση, ενώ άλλοι έλεγαν ότι ‘άδικα’ μας κατηγορείτε».  Την ίδια στιγμή, αρκετοί παραδέχτηκαν μια άτυπη κόντρα που έχει ξεσπάσει τα τελευταία χρόνια. Αιτία, οι υψηλές χρεώσεις του σωματείου των ηλεκτρολόγων. «Γιατί να μην πάρουμε έναν ηλεκτρολόγο εκτός σωματείου ο οποίος χρεώνει φθηνότερα και ο οποίος ενδεχομένως δεν έχει άλλη δουλειά αυτήν την περίοδο;», σημείωναν αρκετοί.

Όσο για το περιθώριο λειτουργίας που δόθηκε στους χώρους, οι εμπλεκόμενοι ελπίζουν πως αρκεί για να γίνουν οι απαραίτητες προσπάθειες σε νομοπαρασκευαστικό επίπεδο ή σε επίπεδο καταγραφής προβλημάτων και αυτοψιών.  Αν και σε κάποιες φωνές αρέσει η «προοικονομία»:  «Αν η αναβολή είναι δίμηνη ή τρίμηνη μπορεί να γίνει πεδίο εκβιασμών από τις ελεγκτικές υπηρεσίες…».

(Πρώτη δημοσίευση news.radiobubble.gr)

Free speech takes a beating in Greece

(Published at Index On Censorship magazine, Volume 42 Number 01. Can be found here as well.)

speech1_riot

από το blog r-i-o-t.tumblr.com

Against a backdrop of heavy austerity measures in Greece, free speech and the right to protest are being both challenged and undermined. The policies are the result of agreements between the government and the so-called troika, made up of the European Commission, the International Monetary Fund and the European Central Bank. Since 2010, steps taken to restore fiscal balance have led to the impoverishment of large segments of society and unemployment has reached new highs: 26.8 per cent in October 2012. At the same time, the rise of the neo-Nazi party Golden Dawn, with an agenda of targeting immigrants, homosexuals and “dissidents” of all kinds, has created palpable social tensions. Police repress protests and political activity by a range of groups, including anarchists and leftists, a fact that has been widely documented. These tactics have been regarded by many as evidence that the government is adopting an authoritarian stance when it comes to criticism and dissent.

The current government, run by Prime Minister Antonis Samaras’s conservative New Democracy Party, took office in June 2012. In a report published in July 2012, Police Violence in Greece: Not just “Isolated Incidents”, Amnesty International stated:

The failure of the Greek authorities to effectively address violations of human rights by police has made victims of such violations reluctant to report them. … Between 2009 and the first months of 2012, numerous allegations have been received regarding excessive use of force, including the use of chemical irritants against peaceful or largely peaceful demonstrators, and the use of stun grenades in a manner that violates international standards.

In the report, Amnesty made “urgent recommendations to the Greek authorities”, urging them to ensure that police “exercise restraint and identify themselves clearly during demonstrations” and calling for them to improve “safeguards for those in custody and creating a truly independent and effective police complaints mechanism”. The mainstream media — owned mainly by business leaders seen as having a cosy relationship with politicians — have censored or fired journalists who have attempted to speak out about the costly bailout agreements with the troika.

Those who have reported on allegations of police brutality, such as Kostas Arvanitis and Marilena Katsimi of the Greek state-owned public radio and television broadcasting corporation ERT have also been targeted. On 9 October 2012, Thanos Dimadis, a correspondent for Greek TV and radio station SKAI, reported that bailout payments had been only “partial” and carried out “under a regime of strict economic surveillance”. Later that day, he received instructions from SKAI TV news director Christos Panagopoulos not to include that information in the afternoon and evening news reports. The text of his story was removed from SKAI TV’s website. Dimadis’s report was annoying for the government, which was keen to prevent details about the bailout from becoming public. Payments from the troika had been suspended since June, after a partial tranche was released. The authorities were worried that the public would believe that payments were conditional on even more stringent austerity measures. Dimadis complained to SKAI’s news directors, threatening to resign if they did not back up his report. He eventually quit.

Dimadis told me that senior management at SKAI argued that the reason they withdrew his report was that the prime minister’s office had dismissed it as false. Moreover, Dimadis’s reactionwas described by SKAI as “over the top”.

Censoring the news

The government’s modus operandi is best illustrated by the Kostas Vaxevanis case. Vaxevanis, an investigative journalist and publisher of Hot Doc magazine, was arrested on 28 October 2012 for publishing the names of over 2000 Greek citizens who held Swiss bank accounts, dubbed the “Lagarde list”. The story focused on alleged tax evasion by wealthy Greeks during a time of economic crisis.

“A few months ago, before the release of the ‘Lagarde list’ and my aggressive arrest, there was an organised attempt to destroy my professional reputation: a publication presenting a fake receipt attempted to incriminate me as being on the payroll of the National Intelligence Service (EYP). I realised I was under heavy surveillance and one night I was ambushed by strangers at my home,”Vaxevanis told me in an interview.

During our discussion, on 26 December 2012, Vaxevanis said free speech in Greece was coming under attack yet again: “It’s not something new. When you have ongoing dealings between politicians and businessmen who own media groups, then it comes as no surprise that journalists are driven to self-censorship. Take a look, for example, at the non-existent coverage of the Reuters story on the Piraeus Bank case. You have such a big story, but what you see in the newspapers instead is an advertisement by the bank.”

On 1 November, Vaxevanis was acquitted and cleared on changes of violating privacy laws. But two weeks later, the prosecutor’s office ordered a retrial, claiming the original verdict was “legally flawed”. He could face up to two years’ imprisonment if he is sentenced. In April 2012, Reuters reported on an investigation into documents, including financial statements and property records, relating to Michalis Sallas, executive chairman of Piraeus Bank, and his wife, Sophia Staikou. The press report said “the couple may also be emblematic of the lack of transparency and weak corporate governance that have fuelled Greece’s financial problems”.

But according to journalist Apostolis Fotiadis, no major national or international media outlet reported on the lawsuit filed by Piraeus Bank against Reuters, though the New York Times anda couple of independent journalists attended the trial, including Fotiadis. The ruling is still pending.

On 29 October 2012, a popular morning talk show on the Greek state broadcasting corporation, ERT, was suddenly suspended, following a decision by ERT’s general director of news, Aimilios Liatsos. Shortly before the show was dropped, Kostas Arvanitis, co-presenter of the programme, and his colleague Marilena Katsimi had made comments on air about the minister of public order’s response to an article published in the British newspaper the Guardian written by Helena Smith.

Arvanitis told me:

I’ve been working as a journalist for 25 years. I’ve never experienced anything like this — not to this extent and with such intensity, at least. I consider what happened as aggressive meddling by the political system. It’s becoming more and more clear: every question that is different, every perspective that is different is considered provocative. You can understand what’s happening if you take a careful look at the media coverage of strikes.

Influential columnists and unsigned editorials very often neglect the reasons lower and middle working classes decide to go on strike. Instead of shedding light on their requests, these outlets prefer to present the strikes as instances of “abusing the public space” or “disturbing public peace”. This is the typical official government response as well. In the broader context, of course, this approach fails to report on the growing pressure on workers — on those who still have a job but with reduced salaries, and on those without one.

A Guardian article written by Maria Margaronis was published on 9 October and mentioned allegations of police brutality against protesters. It also referred to and confirmed an earlier article,published on 28 September, written by Helena Smith, that quoted ‘analysts, activists and lawyers’ as saying that the “far-right Golden Dawn party is increasingly assuming the role of law enforcement officers on the streets of the bankrupt country, with mounting evidence that Athenians are being openly directed by police to seek help from the neo-Nazi group”.

Margaronis also wrote:

Fifteen anti-fascist protesters arrested in Athens during a clash with supporters of the neo-Nazi party Golden Dawn have said they were tortured in the Attica General Police Directorate (GADA) — the Athens equivalent of Scotland Yard — and subjected to what their lawyer describes as an Abu Ghraib-style humiliation. If it hadn’t been for the Guardian stories, it is highly unlikely that Golden Dawn’s purported connection with the police would have reached a foreign audience — or the Greek public. The fact that these claims never made the Greek press and that Arvanitis was censored for simply commenting on one of the articles shows just how prevalent censorship is in Greece today.

Dimitris Katsaris is a lawyer for four of the protesters who alleged that they were tortured in GADA after they were arrested during the 30 October protest. He says the way the situation has been handled is a clear “indication of censorship … interviews with the anti-fascists took place in a climate of terror; at the end, the policemen tried to grab me and push me away while I was complaining to them. All of this has been recorded.” However, the censorship didn’t stop there.

Ignoring the truth

Minister of Public Order Nikos Dendias claimed on SKAI TV talk show New Folders on 16 October that the Guardian report on police brutality was false, and threatened to sue the British paper if no proof of torture was found. He questioned the source of the photographs in Margaronis’s article — which showed an injured protester — and claimed that since the anti-fascists hadn’t gone on record with their names and reports, and hadn’t filed a lawsuit against the police, the Guardian was not justified in publishing the story.

Dendias also denied assertions that the arrested protesters were afraid to go on record because they had been threatened by police or extremist Golden Dawn supporters. According to Katsaris, although SKAI and the New Folders’ presenter Alexis Papahelas were already in possession of the photographs indicating police brutality at the time they interviewed Dendias, they did not report on the evidence or broadcast the photographs; had it not been for SYRIZA MP Dimitris Tsoukalis’s intervention on the show, the photos wouldn’t have been shown on air. “From the moment the Guardian’s report was published,” Katsaris says, “I was in contact with New Folders’ editor-in-chief. A week before the show I was providing him photos and evidence that proved torture by the police.” Katsaris says he called the editor-in-chief and asked him to intervene, but after many calls, he was told there was “‘no sufficient airtime” to provide the other side of the case. “So I could not contrast the ministers’ claims. I even asked them, given the material they had, to question the minister in a fair journalistic manner. They didn’t.”

It seems that every time a story about political actions by anti-fascist protesters unfolds, the censorship machinery of the government and Golden Dawn is set in motion. Niko Ago, an Albanian national who had been working as a journalist in Greece for 20 years, faced deportation after publishing a report about alleged criminal activity by Golden Dawn spokesman Ilias Kasidiaris, who is a member of parliament. Ago revealed that Kasidiaris was facing charges for allegedly participating in a 2007 attack on a postgraduate student and for illegal possession of a firearm .Since then, Ago has been receiving threatening emails containing defamatory and racist comments, some of which he published, including one that said ”Fuck you, Albanian … all you fucking Albanians are going to get what you deserve.”

speech2radiozones

Φωτό από τις ραδιοζώνες ανατρεπτικής έκφρασης 98 FM

Muzzling grassroots dissent

A great deal of pressure has also been brought to bear on independent, non-corporate media collectives or individuals who offer grassroots coverage. On 20 December 2012 and on 9 January 2013, police operations were carried out at the Villa Amalias squat in Athens, which has been an important meeting place for alternative political movements for the last 23 years, and at the Radiozones of Subversive Expression, an Athens-based radio station at the University of Economics and Business (ASOEE). Anarchists, leftists and political dissidents used both sites to organise labour, anti-fascist and antiracist rallies. As part of the operations connected with the ASOEE raid, in late December, anti-riot squads and police targeted immigrant street vendors originally from Nigeria, Morocco and Bangladesh who were selling pirated CDs and wooden animal figurines, as well as those who were regarded as supposedly condemning Greece to an economic decline, as the Radiozones website put it. The government, as well as Golden Dawn, tends to regard the economic activities of immigrants as detrimental to the national economy and as a threat to local workers.

Last October, during German Chancellor Angela Merkel’s visit to Greece, nearly 100 arrests took place, as Avgi newspaper reported. During the 6-7 November general strike, a group of parliamentarians from SYRIZA denounced the massive presence of undercover police on the streets of Athens. According to the coalition, they were both acting as provocateurs among peaceful protesters and arresting people who simply looked “suspicious”. The policy of  pre-emptive arrests has been repeatedly called unconstitutional by human rights organisations, including the Hellenic League for Human Rights.

During the annual Athens’ Polytechnic School rally on 17 November, dozens of pre-emptive arrests were reported on the website of the weekly political newspaper Kontra and activist websites documented many individual complaints. Indymedia Athens, the local collective of the international grassroots and activists network, published two complaints from citizens arrested on the day of the rally. In both cases, individuals were detained before the demonstration and were kept in custody for five hours without being allowed to contact a lawyer.

Mainstream media failed to report the events, while the government officially ignored complaints. Most news on the events came from blogs and free expression activists.

Online censorship

This systematic abuse is also taking place in the online environment. After posting a Facebook page that ridiculed a well-known Greek Orthodox monk, in late September 2012, a 27-year-old man was arrested on charges of‘”malicious blasphemy and religious insult”. Many online activists and commentators reflected that the page, called Elder Pastitsios the Pastafarian (which intentionally combines the name of the monk with a popular Greek food), angered members of Golden Dawn, who called for the man’s arrest under Greece’s anti-blasphemy laws. Free expression advocates responded, with the hashtag #FreeGeronPastitios trending on Twitter, and a petition addressed to parliament calling for the immediate release of the Facebook user was circulated online Vassilis Sotiropoulos, a lawyer and blogger specialising in internet legislation, writes:

“The legislature refuses to address the issue of internet censorship, thereby allowing law enforcers (prosecutors, police officers, judges and lawyers) to freely interpret and utilise the existing legal tools. This phenomenon has sometimes led to misunderstandings, which restrict individual rights of freedom of expression and privacy. Sotiropoulos added that the case of Elder Pastitsios provided perhaps the first example in Greece of an internet company disclosing information to the government in order to identify an individual accused of ‘alleged offences relating to religious satire’.

When considering freedom of speech as a universal human right, it is important to comprehend the social and economic context of our times. Currently, the political and economic elites, in Greece but elsewhere in Europe as well, are repositioning themselves within a capitalist system that is undergoing a continuous transformation.

Speaking to Al Jazeera, William I Robinson, Professor of Sociology and Global Studies at the University of California, Santa Barbara, argued that we are currently living through a phase of capitalism where “nation-state constraints” no longer apply. He stated that the “the strength of popular and working class movements around the world, in the wake of the global rebellions of the 1960s and the 1970s”, are now being effectively and successfully undermined.

Historically, during periods when there have been attempts to devalue the working class, there have also been challenges to the fundamental right to voice dissent, which has had a direct impact on efforts to improve living conditions. The current economic crisis, then, fits this model; it can also be used as an effective tool for the far right and those using fascist rhetoric to attack immigrants and workers.

Freedom of speech and protest in Greece must, then, be seen in very specific terms. The right to free expression is being systematically and effectively challenged by formidable political and economic agendas. It is crucial that activists, journalists and those being censored and abused continue to make their voices heard.

Αρέσει σε %d bloggers: