δεν προσεύχομαι εγώ, οι μουσουλμάνοι

«ψωνίζω από τα φτηνά (δεν ξέρω γιατί όμως) ζάρα, παίρνω iphone από τα μαγικά χεράκια εργατών που τινάζουν τα μυαλά τους στον αέρα, τρώω μπιφτεκάκι που είναι πολύ γευστικό εξαιτίας των βασανιστηρίων τα οποία περνάνε γουρούνια και κοτόπουλα, πίνω κοκακολίτσα για να ρευτώ και κυρίως θέλω να ‘χω φάρμακα και φάρμακα για τη ζωή που μ’ έχει ποτίσει κατάθλιψη. α, να μη ξεχάσω να περάσω και από τα ικέα, με κέφι».

«όχι ρε, δεν προσεύχομαι εγώ, οι μουσουλμάνοι στην ομόνοια έχουν σκύψει κατάχαμα».

αφιερωμένο σε όσους έχουν εξεγερσιακές «απαιτήσεις» από μετανάστες οι οποίοι έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης μέχρι εξαθλίωσης ή κατέληξαν χειρότερα από πολλά μικροαστικά, ετεροδιευθυνόμενα μουτράκια που τους υποδέχτηκαν και τους βρήκαν ρόλους στην αγορά εργασίας. Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά αρκετοί από «δαύτους» έχουν καθημερινά πάρε-δώσε με τον φασισμό – όχι από το γιουτιουμπ.

Advertisements