Delirium

C'est de la racaille ? Eh bien, j'en suis ! – Alèssi Dell'Umbria

Month: Νοέμβριος, 2012

Της φυλακής τα νούμερα, δεν είναι για μελέτες

Όπως εθιμοτυπικά γίνεται σε κάθε μεστό δημοκρατικό καθεστώς που αγκαλιάζει τη νεκρο-ζωντάνια των ψηφοφόρων του, κάθε σχέδιο νόμου που πάει προς ψήφιση συνοδεύεται και από τον αντίστοιχο σε έκταση, ποιότητα και ένταση διάλογο. Και αφού προσπεράσουμε σφαίρα την παραπάνω αθλιότητα, ας πληροφορηθούμε από τον γεμάτο μνημονιακές τύψεις υπουργό Δικαιοσύνης, Αντώνη Ρουπακιώτη, ότι οι ελληνικές φυλακές είναι άθλιες καθώς «δεν υπάρχουν ούτε γιατροί στις φυλακές, γιατί συνεχώς κόβονται κονδύλια, ακόμη και για το φαγητό».

«Έλληνας κρατούμενος» (Εικονογράφηση από τον Mάνο Συμεωνάκη)

Όμως, ο νέος σωφρονιστικός κώδικας που κατατέθηκε, προβλέπει έναν σκασμό από πράγματα που θα κάνουν την αληθινή δήλωση του υπουργού να μοιάζει με μια κακιά στιγμή (συν ότι θα τον βγάλουν από τη δύσκολη θέση). Για παράδειγμα, η δυνατότητα πρόσβασης των κρατουμένων στο ίντερνετ αποτελεί μια αφάνταστη ελπίδα στη θεραπεία της ψυχοπαθογένειας που προκαλείται από τον εγκλεισμό σε κελιά που δεν πέφτει καρφίτσα.

«Υπερπλήρωση καταστημάτων», «υπερπληθυσμός κρατουμένων», συμφωνούν όσοι ασχολούνται με το ζήτημα. «Το 70% των κρατουμένων είναι αλλοδαποί», μας τρομάζει σε μια από αυτές τις easy going επιτροπές της Βουλής ο Γιάννης ο Λαγός, βουλευτής της Χρυσής Αυγής. Αναπαράγει την ανησυχία του πολύπειρου αρχιφύλακα Αντώνη Αραβαντινού:

«Βρίσκεται σε εξέλιξη ένας βίαιος εποικισμός των φυλακών από το αλλοδαπό στοιχείο. Δεν είμαι ρατσιστής (σ.σ:  ναι, αυτή η διαολεμένη φραστική εκκίνηση) αλλά οι αδύναμοι κρατούμενοι αυτή τη στιγμή είναι οι έλληνες. Το 70% των κρατουμένων είναι μουσουλμάνοι και αυτοί μεταξύ τους είναι χωρισμένοι στα δύο», λέει ο αρχιφύλακας και προσθέτει: «φοβόμαστε και εμείς από αυτά που συμβαίνουν μέσα στις φυλακές, όταν ακούμε κάθε μέρα να μας φωνάζουν κρατούμενοι ‘γ… την Ελλάδα σας’».

Αγαπητέ κρατούμενε

Έτσι είναι, δεν μπορείς αγαπητέ κρατούμενε να βρίζεις την «Ελλάδα μας» διότι αυτή, εμείς, εκείνοι, οι άλλοι, κάποιοι τελοσπάντων, έχουμε αναλάβει τον «ασφυκτικό» σωφρονισμό σου και την επανένταξή σου σε μια κοινωνία που επουλώνει (βοηθάμε όλοι, τι να κάνουμε) το τραυματισμένο ΑΕΠ της.

Για το τέλος, αγαπητέ κρατούμενε, σου υπενθυμίζουμε, χωρίς να σε μπερδέψουμε με τα λόγια του κ. Αραβαντινού, ότι ο ίδιος, ο νέος σωφρονιστικός κώδικας λέει πως «απαγορεύεται κάθε δυσμενής διακριτική μεταχείριση των κρατουμένων, ιδίως εκείνη που βασίζεται στο φύλο, στη φυλή, το χρώμα, την εθνική ή κοινωνική καταγωγή, το θρήσκευμα, την περιουσία ή τις ιδεολογικές πεποιθήσεις». Να τον έχεις εικόνισμα λοιπόν από δω και στο εξής, γιατί που να ψάχνεις τώρα για το δίκιο σου στα παλιά, όταν σε δίκαζαν;

Επιστρέφοντας στη συζήτηση περί ποσοστών, καταλήγουμε με τη βοήθεια «ειδικών» και πατριωτών πάνω απ’ όλα ότι κάπου τόσοι και κάπως τέτοιοι είναι οι αλλοδαποί κρατούμενοι στις φυλακές: επικίνδυνοι για τους Έλληνες. Γι’ αυτό λοιπόν, ο Φαήλος Κρανιδιώτης, άτυπος σύμβουλος του κουκουλοκτόνου πρωθυπουργού Αντώνιου Σαμαρά, δεν έχει λόγο να μην «σπρώξει» το ποσοστό πάνω από το 70%. Στις 11 Απριλίου του 2012 γράφει στην εφημερίδα «Δημοκρατία»: «Εχοντας πλέον µια αναλογία αλλοδαπών µε τους Ελληνες κρατουµένους που ξεπερνά το 70% προς 30%. Ανάµεσά τους πολλοί σκληροί ισλαµιστές».

Σύμφωνα όμως με τα διαθέσιμα στοιχεία του υπουργείου Δικαιοσύνης που αφορούν το 2012 (1η Ιανουαρίου), οι 7887 αλλοδαποί κρατούμενοι στο σύνολο των 12.479 κρατουμένων αποτελούν το 63%. Επίσης, πουθενά στον πίνακα του υπουργείου Δικαιοσύνης δεν υπάρχει η πληροφορία για την χώρα προέλευσης των κρατουμένων (η ΕΛΣΤΑΤ διατηρούσε σχετικά στοιχεία μέχρι το 2008). Ταυτόχρονα όμως, υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις που δείχνουν το «ξεχείλωμα» των στοιχείων ανάλογα με τον ομιλητή και την περίσταση.

Σε συνέντευξή του, τον Οκτώβριο, ο Μάριος Οικονομάκης, Πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων Καταστήματος Κράτησης Κορυδαλλού, μας πληροφορεί ότι οι «ελληνικές φυλακές είναι πλέον και με τη βούλα πολυφυλετικές – πάνω από το 50 τοις εκατό των εγκλείστων είναι αλλοδαποί οι οποίοι στην πλειονότητά τους προέρχονται από χώρες που έχουν εμπλακεί σε πολεμικές συρράξεις ή βρίσκονται σε εμφύλια διαμάχη (Αφγανοί – Ιρακινοί – Βορειοαφρικανοί, Καυκάσιοι κ.α.)».

Εδώ η διαφορά από τα στοιχεία που είναι αναρτημένα στο site του υπουργείου μεγαλώνει αρκετά, γεγονός που δημιουργεί ερωτηματικά για την αξιοπιστία της διαδικασίας. Οι απαντήσεις που μου μεταφέρθηκαν ήταν σχεδόν ευθείες: άγνοια για τη συλλογή, τη μεθοδολογία και την επιλογή των συγκεκριμένων μεγεθών.

Να σημειωθεί ότι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι η συλλογή στοιχείων από τις φυλακές είναι μια διαδικασία με πολλές «τρύπες»· άλλες φυλακές δεν στέλνουν στοιχεία, άλλες τα συμπληρώνουν ανελλιπώς, η εικόνα της κίνησης των κατάδικων και των υπόδικων είναι άλλη στην αρχή και άλλη στο τέλος του έτους κλπ κλπ. Ωστόσο, και για να αποκηρύξουμε την όποια «στοιχειολατρία», το θολό τοπίο των στοιχείων για τους κρατούμενους μπορεί να λειτουργήσει υπέρ εκείνων που θέλουν να «κάνουν πολιτική». Με ποιον τρόπο; Λέγοντας ό,τι τους βολεύει και όποτε τους βολεύει.

Κυβερνώντας από τα παρασκήνια – η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη

( Update:  H αγωγή Βαρδή Βαρδινογιάννη για το άρθρο του Jungle-Report , Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012 )

Aναδημοσίευση από το Jungle Report

Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη.

«Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια,
αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να ρθει»
Πάμπλο Νερούντα

Το απόγευμα της Μεγάλης Δευτέρας του 1986, έξω από το χωριό Πόμπια, στα νότια του νομού Ηρακλείου, το αυτοκίνητο που κινείται αργά στον άδειο και επικίνδυνο επαρχιακό δρόμο αναγκάζεται να σταματήσει όταν σε μία στροφή κάποιοι έχουν πετάξει κλαδιά και πέτρες που κλείνουν τον δρόμο.

Ο οδηγός γνωρίζει καλά την περιοχή, είναι ο πρόεδρος της κοινότητας Πηγαδάκια.

Ανυποψίαστος βγαίνει από το αυτοκίνητο για να δει τι συμβαίνει, όταν δέχεται τον πρώτο πυροβολισμό.

Τραυματισμένος προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από το αυτοκίνητο, αλλά ο δολοφόνος πλησιάζει και τον εκτελεί μπροστά στα έντρομα μάτια της οικογένειάς του.

Η δολοφονία του κοινοτάρχη Γιάννη Κουτσάκη, άγνωστη δυστυχώς στους περισσότερους, έβαλε τίτλους τέλους σε μια μακροχρόνια αντιπαράθεση, και είναι χαρακτηριστική για το πώς λειτουργεί το παρακράτος στην χώρα μας.

Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή.

Το μοναστήρι της Οδηγήτριας κατέχει μεγάλες εκτάσεις, τις οποίες νοικιάζει ή παραχωρεί σε βοσκούς της περιοχής.

Το 1961 ο Νίκος Βαρδινογιάννης, αξιωματικός τότε του πολεμικού ναυτικού, βρίσκεται ξαφνικά ιδιοκτήτης 4.400στρεμμάτων στην συγκεκριμένη περιοχή, μόνο που δεν τα αγοράζει από τον νόμιμο ιδιοκτήτη (την μονή δηλαδή) αλλά από τους βοσκούς ενοικιαστές για ένα κομμάτι ψωμί.

Παρά τις διαμαρτυρίες που έφτασαν τότε μέχρι και το κοινοβούλιο, το σκάνδαλο κουκουλώνεται μια που η οικογένεια διαθέτει ισχυρή πολιτική κάλυψη.

Η κομπίνα ολοκληρώνεται με την μυστηριώδη…«εξαφάνιση» των τίτλων ιδιοκτησίας που είχε στην κατοχή της η μονή, έτσι ώστε να μην μπορεί να στοιχειοθετηθεί η απάτη σε βάρος του δημοσίου.

Λίγο αργότερα, η οικογένεια Βαρδινογιάννη δημιουργεί την εταιρία ΣΕΚΑ και αγοράζει με αποικιοκρατικές διαδικασίες από το Ελληνικό δημόσιο το νησάκι «Άγιος Παύλος» στην είσοδο του όρμου των Καλών Λιμένων, έναντι 78.000 δραχμών.

Στην συνέχεια, με υποθήκη το νησί που αγόρασαν, παίρνουν δάνειο 36 εκατομμυρίων δρχ. (!) από Αμερικανική τράπεζα, και σε συνεργασία με την Mobil δημιουργούν στην περιοχή εγκαταστάσεις υγρών καυσίμων και ανεφοδιασμού πλοίων (βλέπε αμερικανικός 6ος στόλος).

Μοναδικό αγκάθι στα μεγαλεπήβολα σχέδια της οικογένειας ήταν ο μικρός οικισμός των Καλών Λιμένων και οι λιγοστοί ψαράδες κάτοικοί του.

Οι κάτοικοι του οικισμού βρέθηκαν ξαφνικά περικυκλωμένοι από τις εγκαταστάσεις της εταιρίας.

Πολλοί εγκαταλείπουν την περιοχή και μεταναστεύουν, ενώ οι εναπομείναντες έχουν να αντιμετωπίσουν έναν συνεχή και ψυχοφθόρο πόλεμο νεύρων από την εταιρία και τους τραμπούκους της.

Βροχή οι ξυλοδαρμοί και οι μηνύσεις για ανύπαρκτες πολεοδομικές παρατυπίες ακόμα και όταν κάποιος προσπαθούσε να επιδιορθώσει την τουαλέτα του, ενώ την ίδια στιγμή η εταιρία έχτισε παράνομα διάφορα κτίρια, ένα ξενοδοχείο, και μια βίλα για την οικογένεια Βαρδινογιάννη.

Η εκλογή του Γιάννη Κουτσάκη το 1978 δίνει ελπίδα στους κατοίκους.

Το πρώτο του μέλημα είναι να ανοίξει επιτέλους ο δρόμος από τα Πηγαδάκια στους Καλούς Λιμένες.

Ο δρόμος είχε χαραχθεί το 1962, οι απαλλοτριώσεις είχαν τελειώσει το 1966, αλλά η εταιρία παρόλο που είχε πληρωθεί, δεν άφηνε τα συνεργεία της νομαρχίας να προχωρήσουν.

Το 1981 μετά την νίκη του ΠΑΣΟΚ ο Κουτσάκης πιστεύει πως θα μπορέσει επιτέλους να ξεπεράσει τα εμπόδια και την τρομοκρατία της ΣΕΚΑ, τελειώνει τον δρόμο και ξεκινά να φτιάχνει δίκτυο ηλεκτρισμού και ύδρευσης στην περιοχή, δίνοντας καθημερινά μάχη με τους μπράβους της ΣΕΚΑ που τα βράδια καταστρέφουν ότι φτιάχνουν τα κρατικά συνεργεία την ημέρα.

Τα έργα του κοινοτάρχη έχουν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κύμα επιστροφής των εκδιωγμένων κατοίκων, σε μια προσπάθεια να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους.
Η ΣΕΚΑ τους κάνει την ζωή δύσκολη, με ένα καταιγισμό μηνύσεων προσπαθώντας έτσι να κατεδαφίσει τα σπίτια των κατοίκων ως αυθαίρετα!

Οι Βαρδινογιάννηδες ασκούν αφόρητη πίεση στον νομάρχη να γκρεμίσει τα σπίτια των ανθρώπων, όμως όλα πέφτουν πάνω στην άρνηση του κοινοτάρχη ο οποίος απαντά ότι πρώτα θα γκρεμιστούν τα αυθαίρετα της εταιρίας, οι βίλες των Βαρδινογιάννηδων κλπ.

Τον χειμώνα του 1985 γίνεται απόπειρα δολοφονίας του κοινοτάρχη όταν ένα άγνωστο αυτοκίνητο προσπαθεί να ρίξει το αυτοκίνητο του Κουτσάκη σε γκρεμό, ενώ σε μια συνάντηση του με τους εκπροσώπους της εταιρίας, οι μπράβοι ξυλοκοπούν τον ανυπόταχτο κοινοτάρχη.

Ο Κουτσάκης σχεδιάζει να επισκεφτεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη σε μια προσπάθεια να εντοπίσει τα εξαφανισμένα συμβόλαια της μονής Οδηγήτριας και να ξεσκεπάσει την απάτη των Βαρδινογιάννηδων, μόνο που τον πρόλαβαν οι πληρωμένοι δολοφόνοι.

Ενδιαφέρον έχει και ο διάλογος μεταξύ Βαρδή Βαρδινογιάννη και Δημήτρη Κουφοντίνα στη δίκη της 17 Νοέμβρη.

Οι συγγενείς του δολοφονημένου κοινοτάρχη περιμένουν εδώ και δεκαετίες να πέσει φως στην υπόθεση, ενώ οι απειλές συνεχίστηκαν και μετά τον θάνατο του Κουτσάκη.

Το κόλπο με την αρπαγή κρατικής περιουσίας με την βοήθεια μοναστηριών ήταν τόσο πετυχημένο που ο όμιλος Βαρδινογιάννη το επανέλαβε και στην Χαλκιδική.

Η περίπτωση της Σιθωνίας

Πρόκειται για τη μονή Ξενοφώντος και μια έκταση 57.000 στρεμμάτων στην Σιθωνία.

Το 1965 η μονή υποβάλλει αίτηση αναγνώρισης ιδιοκτησίας στο Ελληνικό δημόσιο, η οποία και φυσικά απορρίπτεται.

Επί χούντας όμως η μονή κάνει και δεύτερη προσπάθεια και με την βοήθεια … του θεού και της χούντας, ως εκ θαύματος δικαιώνεται.

Αμέσως μεταβιβάζει την έκταση για ένα συμβολικό ποσό -μαντέψτε που- στην …ΣΕΚΑ!

Με την μεταπολίτευση, και μετά από τις έντονες αντιδράσεις τοπικών φορέων και κατοίκων, το 1974 η πολιτεία ακυρώνει την χουντική απόφαση και ανακηρύσσει την έκταση δημόσια.

Από τότε η μονή σε συνεργασία με την ΣΕΚΑ έχουν ξεκινήσει ένα δικαστικό αγώνα κατά του δημοσίου με τα γνωστά κόλπα, ψευδομάρτυρες, απειλές, δωροδοκίες, κλπ.

Οι απάτες με τις εκκλησιαστικές περιουσίες δεν έχουν σταματήσει να επαναλαμβάνονται μέχρι και τις μέρες μας, με διάφορες εκδοχές, όπως πχ με το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, τη μονή Τοπλού, και άλλες.

Έτσι λοιπόν δύο απόστρατοι του ναυτικού βρέθηκαν ξαφνικά με τεράστιες περιουσίες με την βοήθεια των Αμερικανών που τόσο τους εξυπηρέτησαν στο εμπάργκο της Ροδεσίας. Ας θυμηθούμε και αυτό το ..κατόρθωμα.

Τα χρόνια της πειρατείας

Η οικογένεια Βαρδινογιάννη …διαπρέπει στο σπάσιμο του αποκλεισμού του ρατσιστικού καθεστώτος της Ροδεσίας από τον ΟΗΕ που έγινε παγκόσμια γνωστός ως «Beira Patrol», προμηθεύοντας πετρέλαιο την κυβέρνηση του Ιαν Σμίθ με την υποστήριξη της CIA.

Οι Αμερικανοί θέλοντας να πάρουν κάτω από την σφαίρα επιρροής τους τις πρώην αποικίες της Μεγάλης Βρετανίας αλλά αποφεύγοντας να συγκρουστούν μετωπικά με τους Βρετανούς συμμάχους, βοηθούν τους Βαρδινογιάννηδες να δράσουν ως πειρατές χωρίς αυτοί να χρειαστεί να λερώσουν τα χέρια τους.

Η συγκεκριμένη υπόθεση είναι μία από τις μαύρες σελίδες της ελληνικής ναυτιλίας: περιφρόνηση ψηφισμάτων του ΟΗΕ, αλλαγή σημαίας από λιμάνι σε λιμάνι, αλλαγή ονόματος του καραβιού μεσοπέλαγα, κλπ.

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή.

Το 1972, επί χούντας δηλαδή, ιδρύουν την Μότορ Όιλ.

Το 1979 με υπουργό Συντονισμού τον …Μητσοτάκη τους δίνεται πεσκέσι ο Παναθηναϊκός.

Και αυτό το κόλπο ήταν τόσο πετυχημένο που το μιμήθηκε κάθε σωστός απατεώνας (Κοσκωτάς κλπ) που θέλησε να κάνει καριέρα στο ελληνικό Ελ Ντοράντο.

Κατά τραγική σύμπτωση, πάλι επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, αποκτούν την τράπεζα Πειραιώς, καταπίνουν την Μακεδονίας-Θράκης, ενώ ας μην ξεχνάμε πως μερικές μόνο μέρες μετά τον σχηματισμό της Οικουμενικής Kυβέρνησης του Ξενοφώντα Ζολώτα, το 1989, ξεκινά το MEGA Channel …

Το «τηλεοπτικό πλυντήριο» όχι μόνο βοηθά στις μπίζνες της οικογένειας προσφέροντας δωρεάν διαφήμιση με το γνωστό κόλπο των …αγαθοεργιών της φιλεύσπλαχνης οικογένειας ως υποκατάστατο της ανύπαρκτης δικαιοσύνης, αλλά και ελέγχοντας έτσι έμμεσα το πολιτικό σύστημα δίνοντας τηλεοπτικό χρόνο σε άτομα της αρεσκείας τους.

Και έτσι φτάσαμε σήμερα στα γελοία ψευτοδιλήμματα «ευρώ ή μνημόνιο» και τα καταστροφολογικά σενάρια του παρακράτους και των παπαγάλων τους, που ευτυχώς αρχίζουν να ξεθωριάζουν στα μάτια της κοινής γνώμης.

Ο μόνος τρόπος πια για να κρατηθούν στην εξουσία είναι πουλώντας φόβο.

«Δεν θα έχουμε φάρμακα, πετρέλαιο, τρόφιμα, οδοντόβουρτσες, αν βγει η αριστερά» φωνάζουν χωρίς να ντρέπονται, αυτοί που κατέστρεψαν τον τόπο επί τόσες δεκαετίες.

Σε μία χώρα που έχει τόσο ανάγκη από ριζικές αλλαγές, προσπαθούν απελπισμένα να περάσουν το μήνυμα ότι «δεν είναι τώρα εποχή για αλλαγές, ας κάτσουμε στα αυγά μας»

Σταθεροί στις …αξίες τους ως γνήσια τέκνα ενός συστήματος Φρανκεστάιν, προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι τίποτα δεν πρέπει να γίνεται για πρώτη φορά.

Τελευταίες σπασμωδικές κινήσεις μιας κομματοκρατίας που απέτυχε σε όλα πουλώντας ταυτόχρονα πατριωτική ηθική, ενώ ακόμα και τώρα που όλα έχουν καταρρεύσει γύρω τους, αδυνατούν να ψελλίσουν έστω και δυο κουβέντες ουσιαστικής αυτοκριτικής.

«Οι μεγαλύτερες καταστροφές δεν προήλθαν από την ανυπακοή, αλλά από την υπακοή», είχε πει κάποτε ο Χάουαρντ Ζιν, ενώ ο ίδιος υπερασπιζόμενος πριν αρκετά χρόνια μια ομάδα οικολόγων που είχε εισβάλει σε ένα πυρηνικό εργοστάσιο, είχε πει απευθυνόμενος προς τους δικαστές:

«Χωρίς την πολιτική ανυπακοή, εσείς σήμερα δεν θα ήσασταν εδώ»

θα φας ξύλο!

σε βλέπω επειδή υπάρχει κάμερα εδώ.

Αρέσει σε %d bloggers: