Delirium

C'est de la racaille ? Eh bien, j'en suis ! – Alèssi Dell'Umbria

Tag: ασυναρτησίες

φλατ

flat

τελευταία τα πάω καλά κοιτώντας κάτω

κηλίδες λαδιού από τα αμάξια, πατημένες τσίχλες, γόπες τσιγάρων, λακούβες με νερό, στεγνές λακούβες, αφοδεύματα περιστεριών, σκύλων, τετράγωνες πλάκες πεζοδρομίου, μικρότερες με διαγώνια αυλάκια, μωσαϊκά πρασινόμαυρα, μπεζ, διαβάσεις, μπάρες, κεκλιμένα επίπεδα, λάστιχα, ζάντες, σωλήνες που τρέχουν, σκουπίδια, σακούλες, μαρούλια, πορτοκάλια, σταφύλια, μπουκάλια γυάλινα, μπουκάλια πλαστικά, καφέδες, χάρτινες συσκευασίες για τυρόπιτες, χαλίκια, γρασίδι, λάσπη, υγρασία, φύλλα, σουσάμι, ψίχουλα, απορρυπαντικό, χλωρίνη, αφίσα σκισμένη, σελίδα από τετράδιο, χαρτομάντηλο, τρικάκια για ξεσηκωμό, τρικάκια για δουλειά από «ελληνικό» συνεργείο, τηλέφωνα κλειδαράδων, σκαλιά στενά, σκαλιά πλατιά, μάρμαρο, τσιμέντο, πέτρα, οι ράγες του τραμ, άσφαλτος, κολονάκια, νησίδα μία, νησίδες δύο, μονοπάτια τρία, σκοτεινά, σκηνές, κουβέρτες, σώματα, εισιτήρια, χαλάκι εισόδου, έξοδος κινδύνου

προς τα πάνω τα πράγματα δυσκολεύουν

ανάσα προγραμματισμένη, καρδιολογικές αρρυθμίες για κάποια ασφάλεια, τα φρένα πιάνουν πάντοτε δεν υπάρχει περίπτωση για άφεση, σ’ ένα όνειρο μου έγινε εμφύτευση σφαίρας έκαιγε πολύ χωρίς να πονάει τόσο, εσωτερίκευση κυκλωμάτων εμπορεύματος, ρομποτοποίηση και τέλος της εργασίας τους δηλαδή τέλος της ζωής μας, μια μάζα κυττάρων που λέγονται flatliners χρειάζονται άμεση επέμβαση, μια εγχείρηση απομόνωσης και εξορίας τους, ένα κεντρικό νευρικό σύστημα με αποδιοργανωμένα χείλη και μουδιασμένα άκρα, μια μπανιέρα γεμάτη με αίμα που ήπιαμε όλα αυτά τα χρόνια, ο ήχος του τελευταίου τσιγάρου όταν σβήνει εκεί μέσα

το κώμα από το οποίο επιστρέφουμε

φιλίζι, feel easy, is living easy;

mt

πανηγύρι

i. οι πλάτες των κοριτσιών είναι σαν ανοιχτά βιβλία όπου μπορεί κανείς να διαβάσει μια ερωτική ιστορία. η μόνη βοήθεια που μπορεί να ξεδιαλύνει κάπως το μυστήριο είναι ο ιδρώτας​ που ξεκινάει από τον αυχένα και καταλήγει προς τη μέση. και πάλι, χρειάζεται σχολαστική παρακολούθηση.

οι ώμοι από την άλλη, στρογγυλοί και προκλητικοί στο να κρατηθείς, να γραπωθείς γερά, είναι προτιμότερο να αφήνονται ελεύθεροι. ή μήπως όχι, δεν είμαι και σίγουρος.

ii. αν αιωρηθείς από πάνω βλέπεις ομόκεντρους κύκλους – όλοι γυρνάνε γύρω γύρω από τον έρωτα πιασμένοι χέρι χέρι. βέβαια, όπως είναι φυσικό κανείς δεν τηρεί ομόκεντρη τροχιά: σφήνες, αποχωρήσεις, είσοδοι, ασύμμετρα τα σκιρτήματα, το μελίσσι χορεύει πάνω σε αρχαία άγνοια. «πάμε να χορέψουμε».

οι μεγάλοι, βράχοι αγάλματα γενιά παλιά, παρόλο που έχουν στερέψει από έρωτα, σα να παραφυλάνε. από τις άσπρες πλαστικές καρέκλες τους, από τα πεζούλια, κουρασμένοι δικαστές που δεν θέλησαν ν’ ακολουθήσουν τον δρόμο που πήραν παρά μόνο αυτόν που ανοίγεται προκλητικά μπροστά τους: ο χορός σέρνει τον κόσμο μπροστά, αναβάλλει τον θάνατο.

μοναξιά

η μοναξιά είναι ένα μεγάλο τέρας, είναι σαν ολόγραμμα (το δικό μας). υπάρχει πολύ πριν τον άνθρωπο, μια ριζωμένη γήινη δύναμη – από την ίδια όμως ξεφυτρώνει οτιδήποτε την κάνει να εξαφανίζεται για λίγο ή πολύ: η επιθυμία για τον άλλον, το κοίταγμα, το επίμονο κοίταγμα, ο θαυμασμός, η κάβλα, η ατζαμοσύνη μιας πρώτης επαφής, η εμμονή μιας φαντασίωσης, η γύμνια του μεσημεριού, η κάβλα πριν και μετά.

η μοναξιά αυτοκτόνησε ένα καλοκαίρι.

μικρά παιδιά

μικρά παιδιά, έφηβοι, μιλάνε λες και είναι πίσω από μια καρέκλα γραφείου πολυεθνικής επιχείρησης ή χρηματιστηριακού γραφείου. εξηγούν με περίσσια υπευθυνότητα το πως θα νοικιάσουν το σπίτι των σπουδών τους, το πώς θα το γεμίσουν με έπιπλα, με διακόσμηση και απλώνουν οικονομίστικους σχεδιασμούς προορισμένους να μην αποτύχουν και να πετύχουν το πολυπόθητο αποτέλεσμα: να ξεπεράσουν τους γονείς τους σε σκουριά και να συμβάλλουν στο σταμάτημα του να πηδιέσαι από νωρίς στη ζωή σου. αν το τελευταίο συνεχιστεί, τότε θα μιλάμε για το τέλος της ανθρώπινης ιστορίας, και χωρίς ίχνος οργασμού μάλιστα.

καντίνα

(απέξω) πάντοτε έχει κάποιο ενδιαφέρον να περιεργάζεσαι το χρυσομαύρισμα ενός κορμιού, τις τρίχες που ξάνθυνε ο ήλιος στα χέρια, το πίσω μέρος του λαιμού, στα σημεία που φυτρώνουν λίγες, εκεί φαίνεται όλη η τρυφερότητα με την οποία φέρεται ο ήλιος, τα μαλλιά που δείχνουν ότι ένας άνθρωπος προέρχεται από τη θάλασσα, μεγαλώνει στην άμμο και τα αρμυρίκια και επιστρέφει ξανά όταν τα κύματα χάσουν την ορμή τους. πάντοτε έχει κάποιο λογοτεχνικό ενδιαφέρον ο χρόνος της αναμονής στην καντίνα πριν από τον πρώτο καφέ.

(απομέσα) καλημέρα, τι θέλετε; ωραία, μισό λεπτάκι. δέκα βήματα πίσω δεξιά στη μηχανή του εσπρέσο. μισό βήμα αριστερά πάγος, λίγη ζάχαρη, πέφτει έξω θα καθαρίσω μετά δε γαμιέται, σέηκερ βζζζζ, δευτερόλεπτα που φεύγουν και δεν ξανάρχονται, λίγος αφρός, καπάκι πλαστικό, καλαμάκι, ορίστε τα ρέστα σας, έτοιμη για μια νέα εργασιακή εμπειρία ζω το μύθο μου στην ελλάδα: μπύρα ναι, τι μπύρα;, έφτασε, μισό λεπτάκι. παρακαλώ, τι θέλετε;

παγκράτιο το παράλιο

καπιταλισμός είναι εκείνες οι συνθήκες που χρόνο με τον χρόνο ξεριζώνουν τους κέδρους, τ’ αρμυρίκια, ρίχνουν τσιμέντα που οδηγούν σε γήπεδα, επιδίδονται στο αναπτυξιακό άθλημα της τεχνητής σκιάς και θάβουν τ’ αρχεία με τα φυσικά μονοπάτια για να ξεχαστεί τελείως η περιπλάνηση. καπιταλισμός όπως λέει ο αεικίνητος αγγελής είναι η εξαφάνιση του κρίνου της θάλασσας η αλλιώς του παγκράτιου του παράλιου. πρόλαβα μου το ‘δειξε δεν έχω παράπονο.

περί καταμερισμού

ο καταμερισμός της εργασίας γύρω από την παραλία και τη θάλασσα είναι στα χέρια μας. κάθε μέρα μπορεί να είναι διαφορετικός, πιο ενδιαφέρων, ένα βήμα πιο μακριά από τον τεηλορισμό και από κάτι υποστηρικτές του που κουνάνε υπερήφανα τις αλυσίδες τους: «πόσο να κάτσεις πια, μετά σκουριάζεις, αρχίζει και σου λείπει το τρέξιμο». πόσο σαμποτάζ χρειάζεται στα εγκεφαλικά κύτταρα άραγε;

(refugees welcome, υπάρχει πολλή ζωή πεταμένη ν’ αδράξετε)

η φιάλη της υπομονής

ipomoni

σχεδόν καμία αμφιβολία δεν υπάρχει

«το καλό θα’ ρθει από τη θάλασσα»

κάποιο κύμα θα συγχρονίσει τις επιθυμίες

 #

το ζήτημα όμως είναι άλλο

εδώ ακόμη έχει παγετό

και δε φαίνεται να σπάει για ένα ανοιξιάτικο χατίρι

#

δεν καταλαβαίνονται οι άνθρωποι

και τι σημασία έχει;

στον κύκλο της τρυφερότητας η διάμετρος είναι η πληγή

 #

όλοι φαίνονται να τα έχουν παρατήσει

άστεγη η έμπνευση ενοχλείται

δεν θέλει πιάτο φαγητό μας

 #

κι άμα κάνω να ζήσω πως νικάμε

διαιρούμαι ξανά γαμώτο

φυσαλίδες είμαι στην απαίσια φιάλη με την υπομονή

ανάληψη ευθύνης

asger-Jorn-wallflower

Wallflower, 1958. Defiguration, Αsger Jorn

*

στις γειτονιές τα μπαρ δίνουν τα χέρια με γενιές

└ αλκοόλ

στη γαλαρία σημαίνει φωτιά σ’ όλους εκείνους

└ μπροστά

από την μπάρα όλοι τεντώνονται

να μιλήσουν δήθεν για συγκινητικά

└  και απόλυτα

να ήτανε τα πράματα, τα μάτια έχουν την τελευταία λέξη, με τη φωτιά και

└ τα συνθήματα

απέξω θυμίζουν πως μαζί πάμε πιο γρήγορα μακριά, δεν είσαι μόνος

└ σου

είπα στα γρήγορα ένα γεια και μου χαμογέλασες για πάντα

*

μέσ’ τα λεωφορεία προσποιούμαστε όλοι ότι είμαστε φιλήσυχοι επιβάτες που έχουν αποδεχθεί τη μοίρα τους, να μας μεταφέρουν από τη δουλειά, από τη δουλειά να ψάχνουμε για δουλειά και από τη δουλειά να παίρνουμε τους δρόμους για να δείχνουμε πάλι εμείς πως η πόλη βρίσκεται σε δουλειά και πώς το κράτος έχει πάντα μια μόνιμη αγκαλιά για δουλειά επάνω στις ανάσες μας, τις τελευταίες αλήτισσες που περιφρονούμε -και θα το μετανιώσουμε- γιατί δεν έχουν καμία επιτέλους γαμημένη δουλειά.

Αν δεν αναλάβουν τα σωθικά μας να μας βγάλουν γρήγορα από την αφετηρία, τη στάση και το τέρμα, τότε τα λεωφορεία θα επαναστατήσουν και μεις θα αναγκαστούμε να τα κουβαλάμε στις πλάτες μας για να βγαίνουν τα δρομολόγια που συνηθίσαμε.

*

μια παλιά αστική κατάθλιψη θέλει τα φώτα που ανάβουν τ’ αυτοκίνητα όταν σκοτεινιάζει να στέλνουν στην εξορία όσα περισσότερα αστέρια μπορούν. είναι εκείνη η αγχόνη στο λαιμό που θέλει τα όνειρα να γκρεμίζονται στο φως κάθε μέρας, είναι μια γρήγορη μπύρα που δεν επιτρέπει στην ελευθερία να στείλει στο διάολο το αυριανό μεροκάματο.

πίσω από τις μάντρες σκραπ βέβαια, οι σκουριές και τα άλλα υλικά μετρούν προσεκτικά τις κουβέντες τους όταν η συζήτηση γυροφέρνει στις αστικές καταθλίψεις.

*

το γράμμα κάποιου καλούσε σε εξέγερση εναντίον όσων χώριζαν τους ανθρώπους σε «όμορφους» και «άσχημους». «οι ανθρώπινες σχέσεις», διακήρυττε, «εκεί είναι η ρίζα Όλων». όμως στο μοναδικό υστερόγραφο του γράμματος έγραφε «ανάληψη ευθύνης» και μετά είχε ένα ερωτηματικό.

σκόρπια

 

* υπάρχουν ορισμένες βραδιές σ’ αυτό το αγαπημένο μας καμίνι που ενώ έχει αφόρητη ζέστη, φυσάει τόσο ιδανικά για να πάρει το κεφάλι μας λίγο πιο κει, κατά θάλασσα μεριά, σε μια παραλία που είχαμε πάει κάποτε και όταν κοιμόσουν σε κοίταζα πολύ – πιο επίμονα και από τον ήλιο. κάνω λες και δεν χόρτασα την άμμο εκείνο το καλοκαίρι, σα να τέλειωσαν τα κύματα που την έβρεχαν και ξαφνικά, κάπως, μεταμορφώθηκε σε πέτρα, έγινε ένας τεράστιος άνυδρος βράχος.

 
2014-02-23 13.12.41 (1)

* υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που από παιδιά τους ρούφηξε ο κινηματογράφος και είδαν τη ζωή τους σα μια ταινία που διαφημίζεται από τους πάντες και απευθύνεται δυστυχώς στους πάντες. θεώρησαν ότι τα όρια της αναπνοής τους τρεμοπαίζουν μέσα σε τίτλους αρχής και τέλους, με πρωταγωνιστές και κομπάρσους και έναν σκηνοθέτη που δεν φωνάζει επιβλητικά αλλά αφήνει -όπως λένε- στον ηθοποιό την ελευθερία να βάλει ψυχούλα. δεν υπάρχει πιο καταραμένος και ψεύτικος χώρος. κι όμως εκεί μέσα οι πολλοί άνθρωποι χτίζουν φυλακές του κόσμου, νομίζοντας ότι με είδωλα και μακιγιάζ αυτός ο κόσμος πάει κάπου. πάει, πως δεν πάει, τρέχει ξέγνοιαστα προς τον διάολο.

* σε μια ταράτσα, ένα βράδυ που έκανα πως παραπάταγα, σε είδα να γελάς με την καρδιά σου. εγώ βέβαια από τη μεριά μου, δίπλωνα και ξαναδίπλωνα ένα σεντόνι φόβου που κουβαλάω τελευταία μήπως μου χρειαστεί. εσύ εκεί όμως, μια διαφορετική περίπτωση, ξυπόλητη, μόνη και χωρίς φόβο γέλαγες με την καρδιά σου. το μόνο που μ’ απασχολούσε να σου πω την αλήθεια ήταν να γελάσεις με τη δική μου καρδιά.

* ψάχνουμε σαν τους μαλάκες να βρούμε όσο το δυνατόν περισσότερους ναζί γίνεται. όσο περισσότερη σβάστικα, τόσα πιο πολλά κεριά ανάβουμε στην ενορία του φασισμού. γιατί την ώρα της λιτανείας:

ο άντρακλας κοιτάζει από πάνω μέχρι κάτω την γυναίκα επιδεικτικά, σαν αφιονισμένος κυνηγός που απειλεί, εκβιάζει, υποτιμάει και τρέχει με κλειστά μάτια για εκείνη την ώρα που του μάθανε. γιατί άμα σου έχουνε μάθει ότι υπάρχουν ώρες μέσα στον καπιταλισμό που πρέπει να γαμήσεις, σου ‘χουνε μάθει και πως πρέπει να τις διεκδικείς ανάλογα. ο έρωτας αντεστραμμένος στον φασισμό,

το αφεντιλίκι ξερογλείφεται κάθε φορά που του χαμογελάς με φόβο γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς ενώ γύρω σου οι υπόλοιποι σού θυμίζουν εσένα, στο μέλλον. αλλά εσύ εκεί, νομίζεις ότι δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. και προτιμάς το δικό σου εφιαλτικό μέλλον, αρκεί που είναι Δικό σου,

το ύφος και η φωνή που σηκώνεται απάνω στον μετανάστη δίνουν δύναμη στα χέρια που τσακίζουν την ανθρώπινη ιστορία. και την κάνουν ιστορία των καταπιεστών, αυτή με την οποία ανακατευόμαστε.

* γιατί να μην δούμε μπαλίτσα και φέτος, δεν μπορώ να αντιληφθώ τα επιχειρήματα σας: πάντοτε γίνονταν και πάντοτε θα συμβαίνουν υποκριτές, να το κάνατε και στα προηγούμενα μουντιάλ, το εργατικό αίμα είναι μπόλικο μωρέ για να σε λερώσει τώρα, σήμερα που πάνε τα δικά μας παιδιά – τώρα βρήκατε; Μια μπάλα είναι η ζωή μας βρε μαλάκες, κλοτσάγαμε μικροί στο χώμα, πέφταμε με τα μούτρα χαρούμενοι, σπάγαμε κάτι δόντια – και μεγάλωσαμε για να χαριεντιζόμαστε με μάγους από φάρμακα εργαστηρίων. Από τα ίδια εκείνα εργαστήρια φτιάξανε μια μπάλα και μου την κλωτσήσανε ξανά στη μούρη, έγραφε πάνω παιδική εργασία, Κεφάλαιο, μαφίες, αίμα, καταπίεση, βούλωσέ το μπροστά στο Θέαμα και στοιχημάτισε πότε θα πεθάνεις και πόσο δίνει η διαφορά από το να αισθάνεσαι λίγο άνθρωπος και όχι καταναλωτής.

 

Αρέσει σε %d bloggers: