Delirium

C'est de la racaille ? Eh bien, j'en suis ! – Alèssi Dell'Umbria

Tag: έρωτας

τζιν λεμόνι ράιοτ

birthday

The Birthday, Marc Chagall (1915)

 

παραμένει στον αέρα πάνω από τις ταράτσες

μετέωρος και αποκλεισμένος

από τη γη και το βάρος

τα λεπτά κυλούν

ξεκινά να μετρά αντίστροφα

θέλει να πέσει σαν τρελός

η φυσική έχει γίνει αφύσικη

ένα ατύχημα χρειάζεται

εύχεται μια αμείλικτη πτώση

για προσγείωση ούτε λόγος

*

το μόνο πράγμα που έχει στο μυαλό του είναι να καταφέρει να κρατηθεί από το ψηλό σκαμπό του μπαρ ή αν δεν τα καταφέρει, τουλάχιστον από την μπάρα κι ας κρέμεται ανάποδα σαν νυχτερίδα (αν παρατηρήσεις καλύτερα, τα μάτια του είναι καρφωμένα στην πόρτα και κάθε φορά που ακούγεται ο ήχος γκλιν γκλιν ανοίγει η πόρτα και δυστυχώς ξεχνιέται και χαλαρώνει το γράπωμα, δε θα ήθελε σε καμία περίπτωση να κολλήσει στο ταβάνι και να προκαλέσει περαιτέρω αντιδράσεις γύρω γύρω)

θέλει κάπως αφόρητα να τη δει να πιουν μαζί να τα πουν να κυκλοφορήσει το αλκοόλ στο αίμα και να επιστρέψει το βάρος σαν δύναμη που κάνει τους ανθρώπους να ακουμπάνε στη γη και να γρατζουνάνε επιφυλακτικά ένα ριφάκι στο πεντάγραμμο της ευθείας που συνδέει τα μάτια τους.

*

ενα τζιν λεμόνι, ένα δεύτερο

μπορείς να μην χαμογελάς μέσα στο στόμα μου σε παρακαλώ;

θα κάνω ό,τι θέλω

ένας κόσμος έχει ανέβει πάνω στα δακρυγόνα και χορεύει

κάνει ό,τι θελήσει

μπορείς να μην χαμογελάς μέσα στο στόμα μου σε παρακαλώ;

θα κάνω ό,τι θέλεις

ένα τζιν λεμόνι και ένα δεύτερο

(θα κάνουμε ό,τι θέλουμε)

η φιάλη της υπομονής

ipomoni

σχεδόν καμία αμφιβολία δεν υπάρχει

«το καλό θα’ ρθει από τη θάλασσα»

κάποιο κύμα θα συγχρονίσει τις επιθυμίες

 #

το ζήτημα όμως είναι άλλο

εδώ ακόμη έχει παγετό

και δε φαίνεται να σπάει για ένα ανοιξιάτικο χατίρι

#

δεν καταλαβαίνονται οι άνθρωποι

και τι σημασία έχει;

στον κύκλο της τρυφερότητας η διάμετρος είναι η πληγή

 #

όλοι φαίνονται να τα έχουν παρατήσει

άστεγη η έμπνευση ενοχλείται

δεν θέλει πιάτο φαγητό μας

 #

κι άμα κάνω να ζήσω πως νικάμε

διαιρούμαι ξανά γαμώτο

φυσαλίδες είμαι στην απαίσια φιάλη με την υπομονή

cascol jokers

jokers

Joel Zuercher

οι ανάσες των φιλιών προδίδουν την ηλικία του έρωτα

η γλώσσα, τα δόντια, η στοματική κοιλότητα και η σάρκα γύρω από τα οστά του κεφαλιού συνεργάζονται με ρυθμό ανυπομονησίας, άγνοιας, έγνοιας παιχνιδιού, χορεύουν από το χέρι μια μικρή ντροπή και όπως της αξίζει την περιφέρουν ατιμωτικά για να κλείνουν τα στόματα των ανθρώπων με ερωτικά ρεύματα

οι μύες κοπιάζουν και φουσκώνουν από μια πνοή κατηγορία ειδική, η ψυχή χρόνια πίσω που διασκεδάζει με τις ώρες και τα λεπτά μικρό αναγκαίο κακό που πνίγεται σε μια άτσαλη αμήχανη πρώτη αγκαλιά, διαλύεται και επιπλέει σ’ ένα δυο πνιχτά γέλια με τα μάτια ν’ ανοιγοκλείνουν χαραμάδες αγωνίας˙ επιθυμία

το μόνο κελί που αξίζει ας χτιστεί για τη λογική
με τον καιρό θα δραπετεύσει κι αυτή σαν καρδιά

δυο άγνωστοι τυλίχτηκαν σ’ ένα κασκόλ
ερώτηση καμιά απαντήσεις αστερισμός

ανάληψη ευθύνης

asger-Jorn-wallflower

Wallflower, 1958. Defiguration, Αsger Jorn

*

στις γειτονιές τα μπαρ δίνουν τα χέρια με γενιές

└ αλκοόλ

στη γαλαρία σημαίνει φωτιά σ’ όλους εκείνους

└ μπροστά

από την μπάρα όλοι τεντώνονται

να μιλήσουν δήθεν για συγκινητικά

└  και απόλυτα

να ήτανε τα πράματα, τα μάτια έχουν την τελευταία λέξη, με τη φωτιά και

└ τα συνθήματα

απέξω θυμίζουν πως μαζί πάμε πιο γρήγορα μακριά, δεν είσαι μόνος

└ σου

είπα στα γρήγορα ένα γεια και μου χαμογέλασες για πάντα

*

μέσ’ τα λεωφορεία προσποιούμαστε όλοι ότι είμαστε φιλήσυχοι επιβάτες που έχουν αποδεχθεί τη μοίρα τους, να μας μεταφέρουν από τη δουλειά, από τη δουλειά να ψάχνουμε για δουλειά και από τη δουλειά να παίρνουμε τους δρόμους για να δείχνουμε πάλι εμείς πως η πόλη βρίσκεται σε δουλειά και πώς το κράτος έχει πάντα μια μόνιμη αγκαλιά για δουλειά επάνω στις ανάσες μας, τις τελευταίες αλήτισσες που περιφρονούμε -και θα το μετανιώσουμε- γιατί δεν έχουν καμία επιτέλους γαμημένη δουλειά.

Αν δεν αναλάβουν τα σωθικά μας να μας βγάλουν γρήγορα από την αφετηρία, τη στάση και το τέρμα, τότε τα λεωφορεία θα επαναστατήσουν και μεις θα αναγκαστούμε να τα κουβαλάμε στις πλάτες μας για να βγαίνουν τα δρομολόγια που συνηθίσαμε.

*

μια παλιά αστική κατάθλιψη θέλει τα φώτα που ανάβουν τ’ αυτοκίνητα όταν σκοτεινιάζει να στέλνουν στην εξορία όσα περισσότερα αστέρια μπορούν. είναι εκείνη η αγχόνη στο λαιμό που θέλει τα όνειρα να γκρεμίζονται στο φως κάθε μέρας, είναι μια γρήγορη μπύρα που δεν επιτρέπει στην ελευθερία να στείλει στο διάολο το αυριανό μεροκάματο.

πίσω από τις μάντρες σκραπ βέβαια, οι σκουριές και τα άλλα υλικά μετρούν προσεκτικά τις κουβέντες τους όταν η συζήτηση γυροφέρνει στις αστικές καταθλίψεις.

*

το γράμμα κάποιου καλούσε σε εξέγερση εναντίον όσων χώριζαν τους ανθρώπους σε «όμορφους» και «άσχημους». «οι ανθρώπινες σχέσεις», διακήρυττε, «εκεί είναι η ρίζα Όλων». όμως στο μοναδικό υστερόγραφο του γράμματος έγραφε «ανάληψη ευθύνης» και μετά είχε ένα ερωτηματικό.

ας περιμένει ο πλανήτης σου

p26μ​ας είπανε ότι ο έρωτας και η αγάπη είναι λεπτά ζητήματα βιοχημείας και νευρώνων και πως σέρνουν μαζί τους ολόκληρα συστήματα με πληροφορίες, φιλοδοξίες, ματαιότητες, σκληρότητα, βιασμούς, «αγάπη», αγάπη, φόβο, ελευθερία, μοναξιά, φυλακή – όλα όσα υφαίνει το δίχτυ της ανθρώπινης ψυχής.

πίνουμε λέει κάθε φορά στην υγειά του παρελθόντος που απλώνει ξεδιάντροπα και νομοτελειακά το ρίζωμά του στον χώρο και τον χρόνο μας.

μας είπαν ότι μας δόθηκαν χαρίσματα, δεξιότητες, συναισθήματα και προοπτικές αλλά στ’ αλήθεια μας έμαθαν σκόπιμα όσα εξυπηρετούσαν έναν θίασο από αφεντικά και μασκαρεμένους δασκάλους.

στην ουσία μας ξέμαθαν από αυτά που θα φτιάχναμε έξω και μακριά από αυτούς: μια ζούγκλα με δράκους που βγάζουν την ομορφιά σου σε φωτιές, έναν αχανή κήπο στο σύμπαν που μου λες πως ξέρεις, χωρίς πεζοδρόμια και χωρίς την σπαρακτική πίεση να φανταζόμαστε τη θάλασσα κάτω από αυτά, χωρίς ανταγωνισμούς για κέρδη ή για συμβολικά βάθρα, χωρίς ανάγκη να εξηγούμε κάθε λεπτό το στάτους στο οποίο περιπέσαμε από την ομορφιά μας.

έχεις δίκιο μωρό μου, δεν μπορώ να φέρω καμία αντίρρηση: δεν αρκούν οι εξηγήσεις που μας δίνονται σ’ αυτόν τον πλανήτη, δεν είναι υποφερτή η ζωή στη σχέση της με τον θάνατο, μας πνίγει, δεν μας αφήνει να μιλήσουμε στους ανθρώπους γύρω μας, στον άνθρωπο μας που λέμε,  καταπίνουμε ολόκληρα δηλητήρια σιωπής για να μην ακουμπήσουμε ό,τι μας έχει απαγορευτεί – μας έμαθαν ότι η απαγόρευση είναι προϋπόθεση για μια συνετή ύπαρξη, είναι μάλιστα και στη συνταγή ενός επιτυχημένου έρωτα ή μιας αγάπης αιώνιας.

νομίζω ότι ούτε η φαντασία σου αρέσει εδώ που ήρθαμε, ούτε εκείνοι που γράφουν γι’ αυτήν, ούτε κι εκείνοι που αφηγούνται ξανά τα ίδια και τα ίδια, με λέξεις που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, με λέξεις που δεν μιλάνε σε κανέναν και για τίποτα.

αλλά, τι να την κάνεις την φαντασία άμα απλά μπορείς να κοιτάξεις καθαρά μέσα σου και μετά να με πάρεις αγκαλιά; σε τι μου χρειάζεται το παραμύθι όταν σε φιλάω σαν πρώτη φορά, τόσο ελεύθερα μέσα στη στιγμή; σε τι άραγε χρειάζεται η προσμονή πάνω στο μεθύσι, όταν τα όμορφα γέλια σου γίνονται όμορφα δάκρυα;

έχεις δίκιο μωρό μου, αλλά ο πλανήτης και το σύμπαν σου μπορούν να περιμένουν.

είσαι ακόμη εδώ.

Αρέσει σε %d bloggers: