κρίση πανικού

by csyllas

Κι ο πόνος σαν μέτρο της ζωής είναι πάντα εκεί, ας στριφογυρίζει η άνοιξη στα στενά, γλυκά και ύπουλα˙πώς να την υποδεχτείς και φέτος και με πόση χαρά, αν περίσσεψε καθόλου. Πως ακριβώς υποδέχεσαι κάτι που είναι αναπόφευκτο με το να του ψιθυρίζεις μνήμες, σώματα αγκαλιασμένα, φιλιά πιεσμένα-υλικό για να ζήσεις κάθε μέρα;

floydΌ,τι ζήσαμε στριφογυρίζει, εκείνες οι επαναλαμβανόμενες μηχανικές κινήσεις με την ελάχιστη μέγιστη καρδιά που τις κάνει ανθρώπινες και ανθεκτικές, σαν τα σχέδια που έμειναν στα κωλόχαρτα με τα οποία είναι τυλιγμένες οι ζωές μας εδώ και καιρό.

Βλέπεις μια παλιά λάμψη στα μάτια της και χαμηλώνεις το βλέμμα: δεν μπορείς να αγκαλιάσεις σφιχτά την ελευθερία γιατί θα γίνει η πιο μεγάλη ασχήμια που γνώρισες. και ο πόνος βέβαια πάντα εκεί, να είναι το μέτρο της ζωής σου.

Όσο πλησιάζουμε στο πιο βέβαιο πάρτι του κόσμου, ας χαριζόμαστε παντού – πρέπει να προλάβουμε. να έχουμε την κάβλα να πηδιόμαστε και να ψιθυρίζουμε τα πάντα αγκαλιά. Τον πόνο και κάθε άλλο μέτρο της ζωής. Αυτής που έρχεται και πάει και τα λοιπά και τα λοιπά.

Advertisements