Δεκέμβρης 2008: Για όλους τους λόγους

by csyllas

syspeirosi

Όχι άλλο homework. Ζήτω το copwork. (Φωτό από syspeirosi.wordpress.com)

«Η σφαίρα που διαπέρασε την καρδιά του Αλέξη δεν ήταν μια τυχαία βολή από το όπλο ενός μπάτσου στο σώμα ενός ατίθασου παιδιού. Ήταν η επιλογή του κράτους να επιβάλει βίαια την υποταγή και την τάξη στους χώρους και στα κινήματα που αντιστέκονται στις επιλογές του. Μια επιλογή – απειλή ενάντια σε όλους όσους θελήσουν να αντισταθούν στις νέες ρυθμίσεις των αφεντικών στην εργασία, την κοινωνική ασφάλιση, τη δημόσια υγεία, εκπαίδευση, κλπ.»

(μεταφρασμένο απόσπασμα από μπροσούρα με τίτλο «Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο», Δεκέμβρης 2008)

Πέντε χρόνια μετά, κοιτώντας κανείς την εξέγερση του Δεκέμβρη αντιλαμβάνεται την ιστορική και πολιτική αναγκαιότητά της. «Η παράδοση των καταπιεσμένων μας διδάσκει ότι η ‘κατάσταση έκτακτης ανάγκης’ που ζούμε τώρα δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας», έγραφε ο Μπένγιαμιν για το πώς πρέπει να συλλαμβάνουμε την ιστορία.

Από το συμβάν του Δεκέμβρη του 2008 αυτή η «παράδοση των καταπιεσμένων» μοιάζει να έχει απλωθεί, με διαφορετικούς όρους και χαρακτηριστικά: στο μέτρο/στα μέτρα της οικονομικής και πολιτικής επίθεσης που φτωχοποιεί ολοένα και μεγαλύτερα στρώματα, που λουμπενοποιεί -με την έννοια της παρανομοποίησης- την εργατική τάξη και που δημιουργεί μια «κοινωνική εμπειρία» εγκλεισμού που αρκετοί την είχαν βιώσει τα προηγούμενα χρόνια, στον «αόρατο μικρόκοσμό» τους.

Εκτός από το γοητευτικό και πολυσυζητημένο στοιχείο της εξεγερσιακής βίας, ο Δεκέμβρης είχε ένα πολιτικό στοιχείο «συνάντησης» μητροπολιτικών υποκειμένων που περιφέρονταν σ’ ένα περιβάλλον απάθειας, ματαιοδοξίας και συρμού:

Κομμάτια νεολαίας φάνηκαν ν’ αντιδρούν στις σφαλιάρες με τις οποίες οργανώνεται η καπιταλιστική κανονικότητα του «σχολείο-οικογένεια-δουλειά»· με άλλα λόγια η κατάσταση-εξαίρεσης-που-είναι-όμως-ο-κανόνας.

Μετανάστες «δεύτερης γενιάς» που αποτελούσαν ένα νέο στοιχείο της ντόπιας ταξικής σύνθεσης, φαίνεται ότι από τότε μέχρι σήμερα μεγαλώνουν, οργανώνονται και βάζουν σε υποψίες και δουλειές τον εθνικό κορμό και το μακρύ του χέρι, το κράτος.

Μια λίγο μεγαλύτερη γενιά που ανήκε στην ηλικιακή ομάδα των 25-40, η γενιά των φτωχοποιούμενων μικροαστών, βγήκε στον δρόμο προσπαθώντας ν’ αντιληφθεί έστω και καθυστερημένα τι σημαίνει πολιτική και εργατική πάλη. Και αυτή η γενιά προσγειώθηκε απότομα στη δυστοπία αλλά και τις γοητευτικές προοπτικές ενός προλεταριακού κόσμου. Γιατί οι συνειδήσεις που διαμορφώνονται κάτω από υλικές πιέσεις, δεν (μπορεί να) είναι μόνο «ότι αρπάξει ο κώλος μας» και «όλοι οι άλλοι να πα να γ…».

Πέντε χρόνια μετά, όλα εκείνα τα υποκείμενα συγκρούονται αλλά και συμβιώνουν με όσους υπερασπίζονται το Κεφάλαιο και τις επιλογές του, συνήθως ντυμένο με τον μανδύα της εθνικοφροσύνης και της ασφάλειας: με κάθε λογής φασίστες δηλαδή.

Τίποτα δε μοιάζει εύκολο μετά από πέντε χρόνια πολιτικών δολοφονιών, διώξεων και απειλών. Εκεί έξω υπάρχει ένας κόσμος που ανατρέφει συστηματικά μικρούς Κορκονέες, υπάρχει κι ένας άλλος όμως που επιμένει να καλλιεργεί σε κακοτράχαλα χωράφια φυτώρια αυτονομίας και αυτοδιαχείρισης.

Κανείς πραγματικά δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ποια θα είναι η σπορά` η ιστορία είναι ένα συνεχές φυσικών προσώπων, υλικών μεταβολών και ιδεολογικών τροχιών.

Το Δεκεμβριανό γεγονός του 2008, μπορεί να φαίνεται σα μια τομή, αλλά όπως λέει και μια αφίσα «για όλους τους λόγους», είναι μια ιστορική συνέχεια.

Σημειώσεις:

Διδάγματα από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Αναδημοσίευση από το τελευταίο τεύχος του περιοδικού Αυτό, #23, Μάρτης του 2009

Ελλάδα, Δεκέμβρης 2008
Το προλεταριάτο έδειξε στο παγκόσμιο προλεταριάτο τον ουσιαστικό δρόμο που πρέπει να πάρει – ICG

Δημοσιεύτηκε στο enfo.gr στις 6-12-2013

Advertisements