Ο καθρέφτης του αυτόχειρα

by csyllas

Η πράξη διαχέεται. Κι ο στόχος βρίσκει βιαστές. Έτσι λειτουργούν οι μεταφυσικές ερμηνείες που συνηθίζει το ανθρώπινο φαντασιακό μπροστά στην αυτοκτονία. Ανίκανοι, έτσι, να συνειδητοποιήσουμε την επαφή μας με την πραγματικότητα, ερμηνεύουμε μεταφυσικά. Όσοι ακόμη έχουμε αυτή τη δυνατότητα· αναρωτήσου τι όνειρο βλέπει ένας άστεγος – θα χωνέψεις νομίζω (;) τη διαφορά.

Η αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα είναι μια πολιτική πράξη. Τελεία. Είναι βέβαια και νόσος, είπαν οι ειδικοί και, ωραία, ας τη δούμε στο γαμημένο συγκείμενο. Και αυτό κάνουμε, όχι γιατί θέλουμε να το εκμεταλλευτούμε, όπως ανακοίνωσαν οι μαιτρ της επικοινωνιακής, ποζεράδικης συμβουλευτικής υπηρεσίας. Οι αυτοκτονίες είναι σχεδόν δύο την ημέρα και συμβαίνουν σ’ ένα περιβάλλον τρόμου, οικονομικής ανασφάλειας και ιδιοκτησιακού ιλίγγου. Η δυνατότητα της φτωχοποίησης είναι εκεί, η δυνατότητα της στέρησης της αξιοπρέπειας εφαρμόζεται από την κρατική χωροφυλακή που κανονιστικά σφυρίζει, μέχρι να σε τσακίσει από πίσω.

Φίλοι έχουν να πουν ότι αρκετός κόσμος φεύγει από τα προάστια και γυρίζει, έχοντας την ιδιοκτησιακή τύχη κληρονομικώ δικαίω, στο κέντρο των αθηνών. Στο πατρικό. Ο νεοπλουτισμός των μικρομεσαίων στρωμάτων, και η κλίση που γκραμσιανά κατασκεύασαν η ιδεολογική και οικονομική κοσμοθεωρία των κυρίαρχων λαμογιών αποσυντίθεται –  ας πάει στο διάολο. Αν αυτή είναι η στιγμή που τα μικρο – μεσαία στρώματα φροντίζουν να νοηματοδοτήσουν τις κοινωνικές και οικoνομικές ισορροπίες, τότε ας γίνει μια συγκυρία απόκτησης συνείδησης. Ο αποκλεισμός των άπορων και των ανήμπορων χρειάζεται, λογικά, να γίνει ο μπούσουλας, όχι της επιβίωσης αλλά του προτάγματος για μια ανεξάρτητη, αυτοδιαχειριζόμενη και σε επαγρύπνηση για ελευθερία κοινωνία. Ο αποκλεισμός από την εργασία, τη συμμετοχή και την προσφορά είναι ο καθρέφτης του αυτόχειρα. Εκμηδενίζεται, σωστά το έγραψε, η δυνατότητα. Καταστρέφεται η ελπίδα, ως μετασχηματιστική πρακτική των πραγμάτων, όπως λέει ο Freire.

Δεν είναι εύκολη διαδικασία, αντίθετα, επίπονη, αναγκαία. Το αντιλαμβάνεσαι όταν σαν εμποράκος της πληροφορίας χρειάζεσαι να μιλήσεις  σ’ έναν άνθρωπο που δέχεται, επεξεργάζεται και προσπαθεί να αντιμετωπίσει τηλεφωνήματα εν δυνάμει αυτόχειρων. «Δεν γίνεται, πραγματικά σας λέω, θα το ήθελα πολύ να σας πω τι συμβαίνει αλλά […] είμαστε πολλοί άνθρωποι εδώ, πρέπει να τους ρωτήσω, έχετε πέσει όλοι πάνω μας, υπάρχουν παρεξηγήσεις που, πότε θα μιλήσουμε, δεν αντέχεται αυτή η κατάσταση».

Αυτό λοιπόν σημαίνει καταστροφή της ελπίδας: να ζητάς βεβιασμένα και με επιλεκτική ευαισθησία πληροφορίες για το πώς και πόσο χάλια είναι οι άνθρωποι. Επειδή στο επιβάλλει η συγκυρία, οι στιγμές. Η ελπίδα θα ζήσει μόνο αν οι συνθήκες στις οποίες αναπνέουν οι αυτόχειρες πολεμηθούν πιο σκληρά, αν γίνουν γνωστές σε καθημερινή βάση – σαν τίτλος, σαν lead, σαν επίλογος που συνήθισε να υποβαθμίζει την ουσία στο τέλος.

Ο καθρέφτης του αυτόχειρα, αν δούμε, έχει μέσα του όλους μας. Την απελπισία που επιβάλλει σαν οντολογική ανάγκη η κυρία χούντα. Γι’ αυτό ο «77χρονος» την πυροβόλησε.  Ξυπνάμε τώρα.

Advertisements